Yerinden Edilmişiz

Eğitim İçin Direniş: Malala'nın Mücadelesi

2

Mülteci Hayatında Umut ve Direniş

3

Bir mülteci olarak, bireyler her zaman güce sahip olmayabilir; ancak en umutsuz anlarda bile değişim yaratabilecekleri anlar vardır. Bunun çarpıcı bir örneği, Malala'nın Ürdün'deki Zaatari mülteci kampını ziyareti sırasında tanıştığı Muzoon'dur. UNICEF'in bir üyesi tarafından tanıştırılan Muzoon, kampta eğitimi teşvik etmesiyle tanınmış ve Malala ile ortak değerler taşıdığı hemen fark edilmiştir. Muzoon, Suriye'de eğitim almayı ve parlak bir geleceğe sahip olmayı hayal ederek büyümüştü. Ancak 2011 yılında ülkesini saran savaş, bu umutlarını bombalar ve silah sesleriyle yerle bir etti. İki yıl boyunca süren şiddete direndikten sonra ailesi, kaçmaya karar verdi. Ürdün sınırına ulaştılar ve ardından Zaatari mülteci kampına yürüyerek gittiler. Yeni yaşam koşullarına uyum sağlamak oldukça zordu; aile mobilyasız ve elektriksiz bir çadırda yaşamak zorundaydı. Ancak Muzoon'un en büyük endişesi, eğitimine ara vermek zorunda kalmasıydı. Zaatari kampında bir okul olduğunu öğrendiğinde hissettiği rahatlama gözle görülür bir şekilde belirgindi. Bu yalnızca eğitimine devam edebileceği anlamına gelmiyordu; aynı zamanda belirsizlikle dolu bu ortamda bir amaç duygusunu koruyabileceği anlamına da geliyordu. Ancak Muzoon'un kararlılığına rağmen, kamptaki birçok kız çocuğu eğitime karşı isteksizdi. Bazıları, erken yaşta evlenmenin geleceklerini garanti altına alacağına inanıyor ve bu nedenle okula gitmeyi gereksiz buluyordu. Muzoon ise erken evliliği, bireylerin kendilerini geçindirebilecek beceriler kazanmalarının önünde bir engel olarak görüyordu. Bu düşüncelerle harekete geçen Muzoon, kamp sakinleriyle birebir iletişim kurarak kızların eğitimine öncelik verilmesi gerektiğini savundu. Çabalarından biri, babası tarafından 40 yaşındaki bir adamla evlendirilmek istenen 17 yaşındaki bir kızla ilgiliydi. Kız kendini çaresiz hissediyordu, ancak Muzoon ona babasıyla konuşmasını ve eğitimin düzenlenmiş bir evlilikten daha fazla güvenlik sağlayacağını anlatmasını önerdi. Birkaç gün sonra, kız okula gitme kararı aldığını açıkladı. Muzoon, bu tür eylemlerinin diğerlerini de harekete geçmeye teşvik edeceğine yürekten inanıyordu. Bu, karanlık bir ortamda parlayan bir umut ışığıydı. Malala'nın Zaatari kampını ziyareti sırasında, Muzoon'un eğitim konusundaki savunuculuğu ona "Suriye'nin Malala'sı" unvanını kazandırdı. Muzoon, yalnızca kendi zorlu koşullarına boyun eğmeyi reddetmekle kalmamış, aynı zamanda başkalarını da güçlendirecek bir yol bulmuştu.

4

Eğitim Uğruna Direnen Bir Yazidi: Najla'nın Hikayesi

5

Kolombiya’da kırk yılı aşkın süredir devam eden şiddetli çatışmalar, 7.2 milyon insanın yerinden edilmesine yol açmıştır. Bu trajediden etkilenenlerden biri de María’dır. María, kırsal Kolombiya’da bir çiftlikte büyümüştür; çocukluğu, tavuklar ve domuzlar gibi hayvanların arasında, açık alanlarda koşup oynayarak geçmiştir. Aile bahçesindeki ağaçlardan her zaman taze mango ve portakal toplamak mümkündü. Ancak, María henüz dört yaşındayken annesi aniden çiftlikten ayrılmış ve onu dört kardeşiyle birlikte alıp götürmüştür. Annesi, babalarının geride kalmak zorunda olduğunu söylemişti; gerçekte ise babası bir gün önce öldürülmüş ve María ile ailesi büyük bir tehlike altına girmişti. Aile, Kolombiya’nın büyük şehirlerinden biri olan Cali’ye yerleşerek diğer yerinden edilmiş insanlarla birlikte geçici bir kampta yaşamaya başlamıştır. Kamp koşulları son derece zordu; yoksulluk, suç ve çete şiddeti hayatın bir parçası haline gelmişti. Silah sesleri sık sık duyuluyor ve bu tehlikelerden kaçınmak günlük bir mücadele gerektiriyordu. Bu zorluklara ek olarak, María ve ailesi koyu ten renkleri ve kırsal kökenleri nedeniyle ayrımcılıkla da karşı karşıya kalıyordu. Tüm bu olumsuzluklara rağmen, María’nın annesi büyük bir çaba göstererek ailesine bir nebze istikrar sağlamayı başardı. Hiç parası olmamasına rağmen, kamptaki diğer insanların giysilerini yıkayarak yiyecek almayı başardı. María yedi yaşına geldiğinde, bir toplum örgütü ailesine harabe bir eve taşınmaları için yardım etti. Çatı sızdırıyor olsa da, bu durum onlar için bir iyileşme anlamına geliyordu. María ve kardeşleri, yerinden edilme hikayelerini anlatmalarına yardımcı olan bir hafta sonu tiyatro programına katıldılar. Bu programın adı “Kimse İçimizde Taşıdıklarımızı Alamaz”dı. María, hayatı ne kadar zorlaşırsa zorlaşsın, yaratıcı ifade yollarına başvurmaya devam etti. Örneğin, 16 yaşında yerinden edilme deneyimini konu alan bir belgesel hazırladı. Eski evlerinden ayrıldığından bu yana María birçok kez taşınmak zorunda kalmış olsa da, kendini gerçekten evinde hissettiği tek yer çocukluk anılarıdır. Taze mango toplayabildiği ve tarlalarda özgürce koşabildiği çiftlik günleri, onun için gerçek bir yuva anlamı taşımaktadır.

6

Hayallerin Peşinde: Marie'nin Direniş Hikayesi

7

Zorluklar İçinde Umut: Rohingya Hikayesi

8